จากนักพัฒนาสู่ผู้สร้างผลิตภัณฑ์

มีช่วงหนึ่งที่ผมภูมิใจมากกับการเป็นคนที่ “ทำได้ทุกอย่างที่สั่งมา” ลูกค้าส่งสเปกมา ผมทำให้เสร็จตรงเวลา งานไม่พัง เงินเข้าตรงงวด ทุกอย่างดูเหมือนจะถูกต้อง

จนวันหนึ่งผมนั่งนับว่าในสามปีที่ผ่านมา ผมสร้างระบบไปกี่ระบบ แล้วมีกี่ระบบที่ยังมีคนใช้อยู่ คำตอบทำให้ผมนั่งเงียบไปพักใหญ่

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ฝีมือ

ระบบที่ตายไม่ได้ตายเพราะโค้ดไม่ดี มันตายเพราะไม่มีใครเป็นเจ้าของปัญหานั้นจริง ๆ ผมทำตามสเปก คนสั่งทำตามงบ และไม่มีใครในห่วงโซ่นี้ตอบได้ว่าถ้าระบบนี้หายไปพรุ่งนี้ ใครจะเดือดร้อน

การเขียนโค้ดเก่งทำให้คุณได้งาน แต่การเข้าใจว่าใครเดือดร้อนทำให้งานนั้นอยู่รอด

สิ่งที่เปลี่ยน

ทุกวันนี้ผมยังรับงานอยู่ แต่เลือกงานที่ทำให้ผมเข้าใจปัญหาของคนใช้จริงมากขึ้น และทุกครั้งที่เห็นปัญหาเดิมซ้ำกันเกินสามที่ ผมจะเริ่มคิดว่ามันควรกลายเป็นผลิตภัณฑ์หรือยัง